D Bu uff dr Brick

In Erinnerung àn minner liewe Dichter-Frind d Lucien Schmitthäusler. 

 

Witt von Prisse

unn Kompromisse,

von de Weldliteratur,

von Mundartgoldschnawwelschnisse,

schriewe ich in Platt blos nur.

In: Ze gudderletscht, Das Wutze Buch.

D Lucien isch gàng. Ër isch wohl bi de Engle un verzehlt ne Witze odder Gedichte. Wenn s ihm àh sitter e Rànd nitt gutt gàng isch, sinn sinne diefbloe Awwe die vom Kind uff dr Saaresminger-Brick geblie, nitt witt von dr Miehl, wu r uffgewàchst isch.

Jede Summer hàn ich mr vurgenumm gehàt, mit em Vélo zu ihm ze fahre, so làng àss r noch lebbt. Denne Summer, wànn ich vur sim Gràbb stehn werr, bin ich sicher, dàss jémmànd do Owwe grinse un d Himmel bloer schinne wërd.

D Lucien isch e Wurzel- un Weltmensch gewenn, r hàt sich iwweràll dehemm gefiehlt, wu s Herz Vurràng hàt. Ër hàt d Alphonse Daudet (La chèvre de Monsieur Seguin), d Pablo Neruda un d armenisch Dichter Daniel Varoujan (Hatsin' Yerke / Le chant du pain / 'S Lied vum Brod) wunnerscheen in sin Plàtt iwwersétzt.

'S blost de Wind…

'S gànze endlose Lànd schwimmt in Smàràgdegrien:

owen uff’me Hàlm schäukelt unn singt d’r Dompfaff

um' ne rumm, ruejlos,

rolle d’Welle,

unn blost de Wind…

In: D’ Welle vum Wäs, 'S Lied vum Brod.

D Lucien isch e Lëwesmensch gewenn, wu genoss hàt, wàs s Lëwe ihm gebrung hàt, ob gutt odder schlecht, wu d Litt genumm hàt, wie se gewenn sinn. Mit em Lucien hàt mr sich ënfàch wohl un dehemm gefiehlt.

Sin Lëwe làng isch d Lucien e Saarmensch geblie, d Saar, wu r von klin uff frindlich rüschle geheert hàt, àn dër r sinne létschte Johre verbrung, sinner Plàtz fur ze Schnüfe gefung hàt.

Ich stehn als Kind uff diner Brick,

siehn im Wasser der widde Himmel

wu blinkt in Ewichkäät zerick,

mol unner Blitz mol unner Dimmel

unn saan: Bisch klein unn bisch aa gros.

Bisch es Parfüm… von erer Seeros.

In: E Seeros, Die Saar/La Sarre.

Im Lucien sinni Lothringer Stimm un sinner bloe Blick werre mr fëhle. Sinner scharf Witz un sinni empfindsàm Seel fingt mr awwer in sinne Werke widder: Fabeln von de Mudder Essig, Das Wutze Buch, Porträts odder Bruschtbiller me'm Herz, …                                                                                                                                                                                                       D létschte Witz

Àm Kanàl entlàng mit em Vélo
Fischréjjer Gäns un Ente
In ere Màtt e Storrich wu tàppt
S lëwelt sich gutt àn dr Saar
Wie hätt r diss so gër gesihn

Im Esminger Wirtshüss
Wott fröwwe nohm Lucien
Loss es awwer sin
Wer kennt ne noch
Odder hàt ne gelës

Trink min Zwickel
Trääm mit em Frind
Wie wenn r sitze dätt àm Disch
Such sinni létscht Station
Uff em Kirichhoft un fing se nitt

Ër isch gar nitt do
Làcht àm Eng sich rot
Ër hàt mr ënner gespillt
Dër Witzbold un schlöjje Fuchs
S blitzt min Herz so froh

PS: D Lucien röjt sich natierlich in Blies-Ébersing üss, diss erfahr ich Träämer érscht e bissel später.  

© Ronald Euler, Paraple 2020.