In Erinnerung àn minner liewe Dichter-Frind d Lucien Schmitthäusler.
Witt
von Prisse
unn
Kompromisse,
von de
Weldliteratur,
von
Mundartgoldschnawwelschnisse,
schriewe
ich in Platt blos nur.
In: Ze gudderletscht, Das
Wutze Buch.
D Lucien isch gàng. Ër isch wohl bi de Engle un verzehlt
ne Witze odder Gedichte. Wenn s ihm àh sitter e Rànd nitt gutt gàng isch, sinn
sinne diefbloe Awwe die vom Kind uff dr Saaresminger-Brick geblie, nitt witt
von dr Miehl, wu r uffgewàchst isch.
Jede Summer hàn ich mr vurgenumm gehàt, mit em Vélo zu
ihm ze fahre, so làng àss r noch lebbt. Denne Summer, wànn ich vur sim Gràbb
stehn werr, bin ich sicher, dàss jémmànd do Owwe grinse un d Himmel bloer
schinne wërd.
D Lucien isch e Wurzel- un Weltmensch gewenn, r hàt sich
iwweràll dehemm gefiehlt, wu s Herz Vurràng hàt. Ër hàt d Alphonse Daudet (La
chèvre de Monsieur Seguin), d Pablo Neruda un d armenisch Dichter
Daniel Varoujan (Hatsin' Yerke / Le chant du pain / 'S Lied vum Brod)
wunnerscheen in sin Plàtt iwwersétzt.
'S
blost de Wind…
'S
gànze endlose Lànd schwimmt in Smàràgdegrien:
owen
uff’me Hàlm schäukelt unn singt d’r Dompfaff
um' ne
rumm, ruejlos,
rolle
d’Welle,
unn
blost de Wind…
In: D’ Welle
vum Wäs, 'S Lied vum Brod.
D Lucien isch e Lëwesmensch gewenn, wu genoss hàt, wàs s Lëwe
ihm gebrung hàt, ob gutt odder schlecht, wu d Litt genumm hàt, wie se gewenn
sinn. Mit em Lucien hàt mr sich ënfàch wohl un dehemm gefiehlt.
Sin Lëwe làng isch d Lucien e Saarmensch geblie, d Saar,
wu r von klin uff frindlich rüschle geheert hàt, àn dër r sinne létschte Johre
verbrung, sinner Plàtz fur ze Schnüfe gefung hàt.
Ich
stehn als Kind uff diner Brick,
siehn
im Wasser der widde Himmel
wu
blinkt in Ewichkäät zerick,
mol
unner Blitz mol unner Dimmel
unn
saan: Bisch klein unn bisch aa gros.
Bisch
es Parfüm… von erer Seeros.
In: E Seeros, Die
Saar/La Sarre.
Im Lucien sinni Lothringer Stimm un sinner bloe Blick
werre mr fëhle. Sinner scharf Witz un sinni empfindsàm Seel fingt mr awwer in
sinne Werke widder: Fabeln von de Mudder Essig, Das Wutze Buch, Porträts
odder Bruschtbiller me'm Herz, … D létschte Witz
Àm Kanàl entlàng mit em Vélo
Fischréjjer Gäns un Ente
In ere Màtt e Storrich wu tàppt
S lëwelt sich gutt àn dr Saar
Wie hätt r diss so gër gesihn
Im Esminger Wirtshüss
Wott fröwwe nohm Lucien
Loss es awwer sin
Wer kennt ne noch
Odder hàt ne gelës
Trink min Zwickel
Trääm mit em Frind
Wie wenn r sitze dätt àm Disch
Such sinni létscht Station
Uff em Kirichhoft un fing se nitt
Ër isch gar nitt do
Làcht àm Eng sich rot
Ër hàt mr ënner gespillt
Dër Witzbold un schlöjje Fuchs
S blitzt min Herz so froh
PS: D Lucien röjt sich natierlich in Blies-Ébersing üss, diss erfahr ich Träämer érscht e bissel später.
© Ronald Euler, Paraple 2020.
